ننه کران(  نونه کرانیم )

دریاچه نُئور دریاچه‌ای مابین شهرستان تالش و شهرستان خلخال است که در مرز بین استان گیلان و استان اردبیل قرار دارد.[۲][۳][۴] ریشه اسم نئور کلمه‌ای مغولی است در زبان مغولی به دریاچه نئور می‌گویند[۵] و در ترکی آذربایجانی به دریاچه کوچکی که رودخانه‌ای به آن نمی‌ریزد نئور گفته می‌شود. در جمهوری آذربایجان سه دریاچه با نامهای آجی نئور (در شهرستان شکی) نئور (شهرستان قاخ) و نئور (شهرستان قبله) وجود دارد.

این دریاچه در ۴۸ کیلومتری جنوب شرقی اردبیل به‌طرف خلخال در یکی از دره‌های کوهستان باغرو و در ارتفاع ۲۵۰۰ متری از سطح دریا با مساحتی بالغ بر ۲۱۰ هکتار مشتمل بر دو دریاچه کوچک و بزرگ است که در فصل بهار به هم می‌پیوندند و دریاچه واحد را به وجود می‌آورند و عمق متوسط ۵ متر است.[۶]

دانشنامه جهان اسلام این دریاچه را بخشی از جغرافیای منطقه شمالی تالش، در ۴۸ کیلومتری جنوب شرقی شهر اردبیل و چهار کیلومتری آبادی عباس‌آباد، در ارتفاع ۵۰۰، ۲ متری معرفی کرده‌است.[۷]

دریاچه نئور یک دریاچه طبیعی و آب شیرین می‌باشد در بلندیهای باختری رشته کوه باغرو بر روی ولکانیت پرفیر آندزیتی – ائوسن بالایی ایجاد شده‌است. در سال ۱۳۶۶ به منظور ذخیره آب جهت استفاده‌های کشاورزی سدی در تنها خروجی دریاچه (قانلی دره) احداث و مورد بهره‌برداری قرار گرفت .
بارندگی مناسب و وجود چشمه‌های فراوان سبب پایداری وضعیت دریاچه شده ضمن آنکه هوای مطبوع منطقه زمینه بسیار مناسبی برای جذب گردشگر خصوصاً در اوقات گرم سال را فراهم کرده‌است. این منطقه دارای پوشش گیاهی متنوعی از گیاهان خشکی زی و آبزی است. دریاچه نئور زیستگاه برخی از گونه‌های پرندگان مهاجر عبوری است.
محدوده دریاچه نئور، به دلیل ضوابط خاص موجود بر این منطقه، که به‌عنوان یک منطقه حفاظت شده زیست‌محیطی تحت نظارت سازمان حفاظت محیط زیست قرار دارد. شکار هر گونه پرنده آبی در این دریاچه ممنوع بوده لذا عوامل خاص طبیعی و انسانی حیات وحش این منطقه را تهدید نمی‌کند.[۸] ارزش تالابها: این دریاچه دارای ارزشهای زیستگاهی – اکوتوریستی – زنبور داری – کشاورزی و دامداری می با شد.

با تاکید مدیر ملی طرح حفاظت از تالاب‌های کشور[۹]، رضا کریمی نماینده مجلس شورای اسلامی [۱۰]، مدیرکل حفاظت محیط زیست استان اردبیل ،فرماندار اردبیل [۱۱] مبنی بر حفاظت از دریاچه نئور در اردبیل با مشاهده مهاجم کاراس از سال ۸۴ در دریاچه نئور، باعث تغییر در اکوسیستم، زنجیره غذایی و به تبع آن باعث از بین رفتن میگوی گاماروس، گونه شاخص دریاچه شده است که از سال ۱۳۹۳ اقدامات اجرایی برای برگرداندن آن به حالت اولیه آغاز شده است.[۹] [۱۲]