«باغبان»

در غزلستان

• حافظ شیرازی

  • «باغبان» در غزلیات حافظ شیرازی
    • باغبان همچو نسیمم ز در خویش مرانکآب گلزار تو از اشک چو گلنار من است
    • باغبانا ز خزان بی خبرت می بینمآه از آن روز که بادت گل رعنا ببرد
    • باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدشبر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش
    • چو گل به دامن از این باغ می بری حافظچه غم ز ناله و فریاد باغبان داری
    • باغبان چو من زین جا بگذرم حرامت بادگر به جای من سروی غیر دوست بنشانی
• سعدی شیرازی
  • «باغبان» در غزلیات سعدی شیرازی
    • گر دست دوستان نرسد باغ را چه جرممنعی که می رود گنه از باغبان توست
    • اگر به دست کند باغبان چنین سرویچه جای چشمه که بر چشم هات بنشاند
    • کم از مطالعه ای بوستان سلطان راچو باغبان نگذارد کز او ثمر گیرند
    • که بپسندد از باغبانان گلکه از بانگ بلبل به سودا روند
    • باغبانان به شب از زحمت بلبل چونندکه در ایام گل از باغچه غوغا نرود
    • باغبان گر ببیند این رفتارسرو بیرون کند ز بستانش
    • تو را در بوستان باید که پیش سرو بنشینیو گر نه باغبان گوید که دیگر سرو ننشانم
    • چه دامن های گل باشد در این باغاگر چیزی نگوید باغبانم
    • رقیب انگشت می خاید که سعدی چشم بر هم نهمترس ای باغبان از گل که می بینم نمی چینم
    • باغبان گر نگشاید در درویش به باغآخر از باغ بیاید بر درویش نسیم
    • باغبان را گو اگر در گلستان آلاله ایستدیگری را ده که ما با دلستان آسوده ایم
    • الا ای باغبان این سرو بنشانو گر صاحب دلی آن سرو برکن
    • چشم از تو برنگیرم ور می کشد رقیبممشتاق گل بسازد با خوی باغبانان
    • بلبلان نیک زهره می دارندبا گل از دست باغبان گفتن
    • باغ و لالستان چه باشد آستینی برفشانباغبان را گو بیا گر گل به دامن می بری
    • تو بدین نعت و صفت گر بخرامی در باغباغبان بیند و گوید که تو سرو چمنی
    • بیار ای باغبان سروی به بالای دلاراممکه باری من ندیدستم چنین گل در گلستانی
    • به رنگ و بوی بهار ای فقیر قانع باشچو باغبان نگذارد که سیب و گل چینی
• مولوی
  • «باغبان» در دیوان شمس - غزلیات مولوی
    • ای باغبان ای باغبان در ما چه درپیچیده‌ایگر برده‌ایم انگور تو تو برده‌ای انبان ما
    • یكی چشمیست بشكفته صقال روح پذرفتهچو نرگس خواب او رفته برای باغبانی را
    • باغبانا رعد مطرب ابر ساقی گشت و شدباغ مست و راغ مست و غنچه مست و خار مست
    • برو در باغ پرس از باغبانانكه آن شاخ گل رعنا كجا شد
    • دو سه قدم به سوی باغ عشق كس ننهادكه صد سلامش از آن باغبان نمی‌آید
    • خوشم ار سر بداده‌ام چو درختان به باد منكه به باغ جمال تو نظرم باغبان شود
    • من همچو گلبنانم او همچو باغبانماز وی شكفت جانم بر وی بود نثارش
    • مثال باغبانانم نهاده بیل بر گردنبرای خوشه خرما به گرد خار می گردم
    • نی نی كه این دو باغ اگر چه خوش است و خوبزین هر دو بگذریم و بدان باغبان رویم
    • بسا دلی كه چو برگ درخت می لرزیدبه آخرش بگزیدیم و باغبان كردیم
    • باغ خلد است جان من تا منقره العین باغبان گردم
    • ای باغبان ای باغبان آمد خزان آمد خزانبر شاخ و برگ از درد دل بنگر نشان بنگر نشان
    • ای باغبان هین گوش كن ناله درختان نوش كننوحه كنان از هر طرف صد بی‌زبان صد بی‌زبان
    • برگ‌ها لرزان چه می لرزید وقت شادی استدام‌ها در دانه‌های خوش بود ای باغبان
    • شمس تبریز است باغ عشق راهم طراوت هم نما هم باغبان
    • باغبانان عشق را باشداز دل خویش میوه برچیدن
    • گفتند خواجه عاشق آن باغبان شده‌ستاو را به باغ‌ها جو یا بر كنار جو
    • غلام باغبانانم كه یارم باغبانستیبه تری و به رعنایی چو شاخ ارغوانستی
    • چو باغ حسن شه دیدم حقیقت شد بدانستمكه هم شه باغبانستی و هم شه باغ جانستی
    • باغی و بهشت بی‌نهایتدر سینه مرد باغبانی
  • «باغبان» در دیوان شمس - رباعیات مولوی
    • در باغ شدم صبوح و گل می‌چیدموز دیدن باغبان همی ترسیدم
    • شیرین سخنی ز باغبان بشنیدمگل را چه محل که باغ را بخشیدم
• فردوسی
  • «باغبان» در شاهنامه فردوسی
    • سبک باغبان می به شاپور دادکه بردار ازان کس که آیدت یاد
    • بدو باغبان گفت کای پرهنرنخست آن خورد می که با زیب‌تر
    • بدو باغبان گفت کای سرفرازترا جاودان مهتری باد و ناز
    • تن از رنج خسته گریزان ز بدبیامد در باغبانی بزد
    • بدو باغبان گفت کین خان تستتن باغبان نیز مهمان تست
    • خورش ساخت چندان زن باغبانز هر گونه چندانک بودش توان
    • جهاندار بنهاد بر گل نگینبدان باغبان داد و کرد آفرین
    • به آواز زان بارگه بار خواستچو بگشاد در باغبان رفت راست
    • وزان پس بران نام چندی گریستبدان باغبان گفت کاین مهر کیست
    • بدو باغبان گفت هرکو بهاربدیدست سرو از لب جویبار
    • چنین داد پاسخ ورا باغبانکه ای پاک‌دل مرد شیرین‌زبان
    • چو بشنید زو این سخن باغبانگل و مشک و می خواست و آمد دمان
    • همان باغبان را بسی خواستهبداد و گسی کردش آراسته
    • کجا باغبان بود مردوی نامشد از دیدنش بار بد شادکام
    • چنین گفت با باغبان باربدکه گویی تو جانی و من کالبد
    • چنین گفت با باغبان شهریارکه این مهره‌ها تا کت آید به کار
    • سوی نانبا شد سبک باغبانبدان شاخ زرین ازو خواست نان
    • چنین گفت شیروی با باغبانکه گر زین خداوند گوهر نشان